Historia Zamku Książ, (opis, zdjęcia) nieopodal Wałbrzycha liczy sobie już VII wieków. II Wojna Światowa jak wiele innych obiektów nie ominęła i zamku, jednak najciekawszy jej fragment II wojenny rozpoczyna się w 1941r. kiedy w Wielkiej Brytanii w prasie zostało zamieszczone zdjęcie jednego z członków rodu Hohbergów w mundurze oficera RAF, spowodowało to reperkusje władz hitlerowskich, które podjęły decyzję o konfiskacie majątku Hohbergów.
    Po konfiskacie, w zamku ulokowano dyrekcję kolei a następnie przechowywano tu zbiory Biblioteki Pruskiej. W 1943r. mieszkańców wysiedlono a Organizacja TODT oraz Główny Urząd Administracyjno – Gospodarczy SS przystąpił do prac budowlanych. Prace budowlane obejmowały przystosowanie pomieszczeń zamkowych na potrzeby wojska oraz prace górnicze pod zamkiem. Na potrzeby tego przedsięwzięcia wybudowano w pobliżu zamku obóz jeniecki z kilkoma tysiącami więźniów, którzy kuli podziemne sztolnie praktycznie do końca wojny. Gdy zbliżał się front wschodni prace przerwano, więźniów którzy pracowali przy budowie zlikwidowano i rozpoczęto maskowanie wszelkich prac, które trwały praktycznie do ostatnich dni wojny. Po wojnie do roku 1950 w zamku stacjonowało rosyjskie wojsko wywożąc i niszcząc jeszcze to, co pozostawili Niemcy.
    W ciągu prawie dwóch lat ciężkich robót powstały dwa poziomy podziemnych korytarzy o łącznej długości 950 metrów, kubaturze 13 000 m3 i powierzchni 3200 m2. Wydrążono dwa szyby techniczne, z czego jeden na dziedzińcu zamku w chwili obecnej jest zasypany. Niedaleko zamku wybudowano dwa duże zbiorniki na wodę, które były zasilane ze studni głębinowej, za obecnym parkingiem powstała duża przepompownia, a poniżej sztolni wejściowych dolnego poziomu rozpoczęto budowę oczyszczalni ścieków.
- pierwszy poziom został wydrążony około 15m poniżej głównego dziedzińca zamku i jest całkowicie obetonowany, długość wynosi około 80 metrów, szerokość 1,5 m i wysokość 2,8m. Połączony jest on szybem windowym z zamkiem, który łączy wszystkie kondygnacje zamkowe oraz klatką schodową na parter zamku.
- drugi poziom podziemnych korytarzy składa się z czterech nieobudowanych sztolni przebijających wzgórze zamkowe z dwóch stron, połączonych ze sobą systemem prawie całkowicie obetonowanych chodników i komór. Łączna długość chodników to około 870 metrów.
  Według zachowanych dokumentów budowa w zamku Książ była jedną z najdroższych inwestycji III Rzeszy. Do budowy zużyto m.in. 192 000 m3 zbrojonego betonu oraz położono 75 km rurociągów, przydział cementu na tą budowę był większy niż na budowę schronów w całej III Rzeszy. Pozostawione ślady wskazują na to iż pozostały zamaskowane hale i korytarze a świadczą o tym sztuczne zawały wraz z torami kolejki które w nie wchodzą, instalacje rurociągów oraz ślady świadczące o tym iż zawały powstały sztucznie poprzez wysadzenie stropów i ścian.
    W zamku prawdopodobnie znajdowało się centrum dowodzenia a w podziemiach laboratoria w których pracowano nad techniką rakietową, pracował tu m. in. pionier lotów kosmicznych Herbert Strughold,  którego prace po wojnie przejęli Amerykanie i włączyli do swojego programu kosmicznego. Pracowano tu prawdopodobnie również nad rakietami międzykontynentalnymi A9-A10 które miały wziąć udział w projekcie Manhattan w którym miały zostać zbombardowane stolice państw aliantów.