Zamek w Łęczycy został wzniesiony prawdopodobnie w latach 1357-1370 z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego po włączeniu księstwa Łęczyckiego w granice Polski. W 1406 roku zamek zostaje zniszczony przez pożar, który wybuchł po zbrojnym najeździe krzyżaków, po czym zostaje szybko odbudowany. Już po trzech latach od pożaru odbywa się tutaj z inicjatywy Władysława Jagiełły zjazd polskiego rycerstwa na którym omawiano temat Krzyżaków i zbliżającej się wojny. Po bitwie pod Grunwaldem w zamku zostają osadzeni jeńcy wojenni którzy oczekiwali tu na wykup z polskiej niewoli.
    Pożary w latach 1462 oraz 1484 doprowadzają zamek do częściowej ruiny w której pozostaje aż do połowy następnego wieku, kiedy starosta Jan Lutomierski, podskarbi koronny, żupnik krakowski, bliski współpracownik Zygmunta Augusta kupił zamek za 3000 florenów i przebudował go w luksusową rezydencją. W  1655 roku zamek zostaje zdobyty przez wojska szwedzkie a w roku następnym, 1656 po krwawym szturmie wojsk Jana Kazimierza zamek zostaje odbity, a przy tym zostaje mocno uszkodzony. Po wojnie dzięki miejscowej szlachcie, zamek częściowo zostaje odbudowany, jednak już na początku XVIII wieku kolejne działania wojenne spowodowały kolejne zniszczenia z których zamek już się nie podniósł i pozostał w stanie ruiny którą w 1769 roku zdobył w walce z konfederatami barskimi rosyjski generał Drewicz. Wkrótce potem zamek zostaje całkowicie opuszczony, jedynie w 1779 roku wyremontowano wieżę, jednak niedługo potem w 1788 roku z braku prac zabezpieczających zawalił się budynek bramny.
    Po rozbiorze polski, Łęczyca wraz z zamkiem przechodzi pod panowanie Prus, którzy z zamku oraz miasta próbują zrobić twierdzę obniżono m.in. mury i wykuto w murze nową bramę jednak twierdza w pierwotnym planie nigdy nie powstała. W 1815 roku zamek przejęła Komisja Wojny Królestwa Polskiego na cele magazynowe oraz laboratorium prochowe. Od roku 1831 warownia przeszła pod zarząd burmistrza Łęczycy, który potraktował ją jako źrródło materiału budowlanego i w ciągu kilku lat została częściowo rozebrana. Warownie rozebrano by prawdopodobnie całą jednak dzięki interwencji nieznanych wpływowych ludzi, zarząd miejski został zmuszony do zaniechania rozbiórki i sprzedaży materiału budowlanego, dzięki temu zamek dotrwał do naszych czasów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku ruiny częściowo zabezpieczono, a w latach 1964-76 zamek odbudowano i utworzono w nim muzeum.