Ruiny XIV-wiecznego zamku obronnego usytuowane tuż przy stacji kolejki wąskotorowej, na przesmyku między Jeziorem Biskupińskim i Weneckim, są pozostałością zamku wzniesionego w 1390r. przez Mikołaja Nałęcza z Chomiąży, sędziego kaliskiego. Zamek został zbudowany w ramach wielkiej akcji fortyfikacji Polski podjętej w czasach Kazimierza Wielkiego. Zamek ten murowany był na kamiennym cokole, w dolnych częściach z głazów granitowych wyrównywanych warstwami tłucznia ceglanego, w górnych częściach z cegły o układzie gotyckim, miał kształt regularny czworoboczny, z wieżą w narożniku północno-wschodnim i basztą bramną pośrodku elewacji południowej. W 1395r. został uszkodzony podczas wojny Nałęczów z Grzymalitami. Była ona częścią wielkiej rozgrywki politycznej po bezpotomnej śmierci Kazimierza Wielkiego, która miała rozstrzygnąć kwestię dziedziczenia tronu polskiego. W 1420r. za sprawą nowego właściciela, arcybiskupa Mikołaja Trąby, stał się więzieniem dla księży. W 1461r arcybiskup Jakub z Sienna nakazał opuszczenie zamku i jego zburzenie, mimo to zamek był użytkowany do 1511r. Szczęśliwie zachował się pełny obwód murów w kształcie kwadratu. Od tego czasu pozostaje ruiną.
    Zamek jest w stanie tzw. trwałej ruiny, odrestaurowany w części przyziemia, zabezpieczony i udostępniony do zwiedzania. W 1947 r. przeprowadzono badania archeologiczne, które umożliwiły wykonanie planu założenia oraz odsłoniły spod gruzu fragmenty murów i wieży.
    Z zamkiem wiąże się legenda o tym, że straszy na nim Diabeł Wenecki, czyli jego najbardziej znany właściciel, Mikołaj Nałęcz, strzegący zgromadzonych skarbów. Co do skarbów, to w trakcie badań archeologicznych znaleziono w ruinach jedynie kilka monet polskich i krzyżackich z czasów Władysława Jagiełły i Kazimierza Jagiellończyka.